خديجه :

خديجه بايد قبول كني كه در اين ماه هاي آخر ، انجام كارهاي خانه برايت سخت شده آن هم در اين گرماي هوا   [ با حالت غر] دشوارتر از همه  نان پختن داخل اين تنور . گويي آتش است ، آخ ... كمرم [ بعد در حالي كه لبخند   مي زند فرزندي را كه در شكم دارد مخاطب قرار        مي دهد . ] اي كاش پدرت آنقدر داشت كه يك خدمت كار بياوريم ! [ كه ناگهان كودك لگد مي زند خديجه با شوخي در حالي كه خمير نان را داخل تنور مي گذارد ]  اوخ ...

باشد ، باشد ديگر پشت سر پدرت حرفي نمي زنم ولي به گمانم پسر باشي چون هم لگدهايت مردانه است و هم هواي پدرت را خوب داري ، بايد پس از تو براي خودم يك دختر بياورم كه هم هواي مرا داشته باشد و هم در كارهاي خانه به من كمك كند.  

  خديجه :

آمدم ، آمدم .

* اين صداها از پشت صحنه شنيده مي شوند .

   صدا :

صداي باز شدن در .

  خديجه :

السلام عليكم .

  ام عبدا... :

و عليكم السلام .  

  حوريه :

و عليكم السلام همسايه .

  حوريه :

همه ي محله را بوي نان تازه برداشته است .

  ام عبدا... :

[ با طعنه ] : بوي نان جو .

  خديجه :

[ با لبخند ] : چه فرق مي كند مادر ، مهم اين است كه هر دو شكم گرسنه را سير مي كند .

  حوريه :

[ با شيطنت ] : به شرط آن كه نسوخته باشد .

  خديجه :

آخ ديديد چه شد به كل فراموش كرده بودم كه نان در تنور دارم .

  ام عبدا... :

[ با لحني تلخ ولي دل سوزانه ] لازم نيست تو با اين وضعت كار كني .

  خديجه :

الحمدا... بركت خدا نسوخت ، بفرمائيد نان تازه الان دو پياله شير هم برايتان مي آورم .

  حوريه :

نمي خواهد [ بعد به بقچه اش اشاره مي كند ] ببين چه براي بچه ات آورده ايم .

  خديجه :

واي ...

  خديجه :

شما خوش حال نيستيد !؟

  ام عبدا... :

[ در حالي كه سعي مي كند ناراحتيش را پنهان كند ]   چرا ، چرا خوش حالم .

  خديجه :

تا آنجا كه من ام عبدا... را مي شناسم زن مومنه ايست كه دروغ را نمي شناسد . [ با تعجب ] مادر شما گريه         مي كنيد !؟

  ام عبدا... :

[ در حالي كه اشكانش را پاك  مي كند ] نه دخترم ، فقط از اين ناراحتم كه چه بي خود زندگي را بر خود سخت كردي .

  خديجه :

[ با عصبانيت ] نه مادر ، به خاطر خدا ديگر اين بحث را شروع نكن او ديگر پدر فرزند من است و مهم تر از آن شما خوب مي دانيد كه من يك تار موي بشير را با خروارها خروار ثروت ديگر خواستگارانم عوض نمي كنم .

  ام عبدا... :

[ با عصبانيت ] براي چه ؟

  خديجه :

شما خوب مي دانيد ، بارها گفته ام ...

  ام عبدا... :

[ با پوزخند ] معرفتش !؟

  خديجه :

[ با تاكيد ] : آري معرفتش نسبت به مولايمان علي(ع ) .

  ام عبدا... :

[ عصبي ] معرفت ! معرفت ! پس اي كاش ديروز به مسجد مي آمدي تا با گوشهاي خود بشنوي كه مولايمان اميرالمومنين ( ع ) مي خواستند اين مردان با معرفت را به چه قيمتي با ياران معاويه ( لع ) تعويض كنند .

  خديجه :

[ با بهت زدگي ] تعويض كنند آن هم با ياران معاويه !؟

  حوريه :

به خاطر خدا بس كنيد او ديگر از بشير فرزند دارد ، چه فرق مي كند او يار اميرالمومنين ( ع ) است يا يار      معاويه ( لع ) .

  خديجه :

 چه فرق مي كند ! چه فرق مي كند ! به خدا تا نگوييد ديروز در مسجد چه اتفاقي افتاد و چرا مولايم              مي خواستند يارانشان را با ياران معاويه ( لع ) تعويض كنند نمي گذارم قدم از اين خانه بيرون بگذاريد .

  حوريه :

[ با بغض ] چه مي خواهي بداني جز آن كه پس از شنيدن آن ننگ داري به صورت شويت نگاه كني ، [ با تاكيد ] كاري از دستت ساخته نيست.

  خديجه :

به خاطر خدا تا بيش از اين ديوانه نشده ام ، بگوييد ، بگوييد .

  ام عبدا... :

[ گويي به خاطر مي آورد ] ديروز كه به مسجد رفتيم پس از اداي نماز اميرالمومنين ( ع ) خطبه خواندند .

  حوريه :

ولي گويي مردان مجسمه هايي از سنگ و چوب بيش نبودن.

  ام عبدا... :

و تنها در و ديوارها بر تنهايي و غربت مولايمان ناله       مي كردند .

  خديجه :

مگر مولايم در آن خطبه چه فرمودند .

  حوريه :

از بي وفايي و سستي يارانشان در برابر حقش .

  ام عبدا... :

از كوشايي سپاه دشمن در اطاعت فرمان زمامدارشان .

  حوريه :

از نا فرماني يارانشان در مقابل فرمان جهاد با دشمن .

  ام عبدا... :

 از بي فايده بودن پند و اندرز حضرتش [ با تاكيد و   تمسخر ]  در گوش يارانشان .

  حوريه :

حضرت فرمودند :

  صدا                         

    و

  نور   

در اينجا افكت صداي حضرت ( صداي مردي كه محكم ، آرام و با صلابت حرف مي زند ) با زمينه اي ناله گونه كه گويي ناله ي در و ديوار است در حالي كه فضا را نوري سبز فرا گرفته پخش مي شود .

 * در ميان بيان خطبه ، ام عبدا... و حوريه و خديجه با شنيدن آن آرام در حال گريه و ناله اند .

  افكت :

رهبر شما خداي را اطاعت مي كند و شما با او مخالفت   مي ورزيد ؛ اما زمامدار اهل شام خداي را معصيت مي كند و آن ها وي را اطاعت مي نمايند . به خدا سوگند دوست دارم معاويه شما را با نفرات خود مبادله كند ، همچون مبادله كردن دينار به درهم ، ده نفر از شما را بگيرد و يك نفر از آنها را بمن بدهد ! 

 صدا  و  نور

افكت صداي حضرت و نور سبز در اينجا قطع مي شود ولي افكت صداي ناله همچنان پخش مي شود .

* خديجه كه تا آن زمان به آرامي ناله مي كند در اينجا صداي ناله خويش را بلند مي كند

  خديجه :

واي بر ما ، خداوندا آيا مولايي مظلوم تر از مولاي ما   وجود دارد كه به امتي چنين نا اهل مبتلا گشته باشد ؟ به خدا قسم كه ما كوفيان به ظاهر گوش داريم ، اما          نمي شنويم . سخن مي گوييم ، اما گنگيم . چشم داريم ، اما كوريم. مردانمان نه به هنگام نبرد ، آزاد مردان صادقند. و نه به هنگام آزمايش ، برادران قابل اعتماد .

  حوريه :

مولايمان مردم را مخاطب قرار دادند و فرمودند : دستتان خاك آلود باد !

* در اينجا افكت صداي حضرت از ميان صداي حوريه كه مي گويد دستتان خاك      آلود باد پخش مي شود و صداي حوريه محو مي گردد . 

   نور و

    صدا

نور سبز روشن شده و افكت صداي اميرالمومنين ( ع ) پخش مي شود .

  افكت :

صداي حضرت همراه با ناله در و ديوار : دستتان خاك آلود باد ! اي مردم شما به شتران بي سارباني مي مانيد كه هرگاه از يك سو جمعشان كنند از طرف ديگر پراكنده     مي گردند . به خدا سوگند شما را چنين مي بينم كه اگر جنگ درگير شود وآتش آن زبانه كشد از گرد فرزند ابوطالب جدا مي شويد .

نور  و صدا          

افكت صداي حضرت ( ع ) و نور سبز قطع مي شوند .

  خديجه :

[ با اضطراب ] حال بشير با شنيدن اين خطبه چگونه بود ؟ آيا او نيز همچون سنگ و چوب بي صدا و بي تفاوت بود ؟

  حوريه :

نه ، او در ميان بت پرستان مجسم كه تنها منافع خود را    مي پرستند نشسته بود ، ولي همراه در و ديوار بر مظلوميت مولايمان مي گريست .

  خديجه :

[ با خوش حالي ] مي دانستم ! مي دانستم ، بشير سنگ و چوب نيست ، او به مولايمان اميرالمومنين ( ع ) محبت دارد تا آنجا كه به من مي گفت : اگر فرزندمان پسر باشد نام مولايمان علي ( ع ) را بر او مي گذاريم .

  ام عبدا... :

محبتي كه به واسطه ي ترس از دست دادن دنيا از بين برود چگونه محبتي است !؟

  خديجه :

ولي ما دنيايي نداريم كه از دست برود ، دنيا و آخرت ما ، تنها مولايمان است و بس .

  ام عبدا... :

ديشب كه شويت به منزل آمد او را چگونه يافتي ؟

  خديجه :

چگونه يافتمش ! او ... ، او وقتي به خانه آمد ، [ با     تعجب ] خوش حال بود ، حتي برايم  پارچه اي لباسي            هم خريده بود همراه با خرما ، [ با لبخند همراه با شرم ] آخر بشير مي گويد اين روزها خوب بايد خود را تقويت كنم .

  ام عبدا... :

حال محبي كه مولايش به او گفته باشد كه حاضر است او را با ياران دشمنش معاوضه كند بايد اينگونه باشد !؟

  خديجه :

[ با كلافگي ] شايد ، شايد مولايم پس از خطبه به او بشارت دادند كه او جزء مخاطبان اين خطبه نبوده است .

* ام عبدا... به گفته ي خديجه پوزخندي همراه با دلسوزي مي زند و وقتي خديجه پوزخند مادر را به عنوان عدم تاييد سخنانش مي بيند رو به سوي حوريه مي كند تا شايد نظر او متفاوت باشد كه حوريه نيز به تاييد از ام عبدا... با ناراحتي صورتش را بر          مي گرداند .

  خديجه :

نه ، چنين نبوده . [ با عصبانيت ]  اصلا شما از كجا        مي دانيد كه چنين نبوده ؟

  حوريه :

[ با دل سوزي ] ما مدتي بيشتر براي انجام مستحبات در مسجد مانديم كه چند نفر بشير را كه هنوز در حال گريه و انابه بود دوره كردند [ با تاكيد ] ما فقط صدايشان را      مي شنيديم .

  خديجه :

[ با اضطراب ] چه مي گفتند !؟ ‌

  ام عبدا... :

برايش از دنيا گفتند .

  حوريه :

از زن جوانش كه كودكي در راه دارد .

  ام عبدا... :

از پس از مرگش ، از فقر و تنگ دستي خانواده اش      پس از او .

  حوريه :

از خواستگاراني كه هنوز چشم بر تو دوخته اند و از  كوتاهي دست بشير از دنيا .

‌  ام عبدا... :

از فرزندش كه به كسي غير از او پدر خواهد گفت .

  حوريه :

از اينكه كسي غير از او به ثمر نشستن و داماديش را خواهد ديد .

  خديجه :

سبحان ا... ، سبحان ا... ، ديگر بس است ، بشير چگونه پاسخشان را داد [ با تاكيد ] با شمشير !

  ام عبدا... :

نه .

  خديجه :

[ با عصبانيت ] پس چه كرد ؟

  حوريه :

سخنان ايشان را تصديق نمود و به گريه و ‌‌‌‌ انابه اش پايان داد و براي اينكه از فرمان مولايمان سرپيچي كرده            [ با تاكيد ] و به جنگ نرفته است ، خداي را شكر كرد .

  خديجه :

[ با بغض و ناله ] وا محمدا ،  به خداي علي ، علي غريبه ، آقا غريبه ، مولا غريبه .

* ناگهان خديجه احساس درد مي كند و ام عبدا... حوريه را به دنبال قابله مي فرستد و خودش نيز در حالي كه زير بازوي خديجه را گرفته با گفتن اينكه بايد به اتاق برويم از صحنه خارج مي شوند .

* توصيف صحنه : صحنه يك اتاق ساده وكوچك را نشان مي دهد كه سه ديوار يونوليتي كه به صورت كاه گلي درآمده به ديوارها تكيه داده شده كه قسمتهايي از آن هنوز رنگ نشده در گوشه اي از صحنه ماكت تنوري وجود دارد كه داخل آن يك چراغ قرمز و زرد كار گذاشته شده و يك نان جو كوچك داخل تنور قرار دارد ، كنار تنور مقداري چوب نازك گذاشته شده و در قسمت جلوي صحنه مقداري مقوا ، چسب ، قيچي و وسايلي مانند اين ، براي درست كردن كارت قرار دارد . بازيگران صحنه ي اول : نرگس ، مهديه ، زينب .

شخصيت ها

         ديالوگ ها و توضيحات صحنه و نور و صدا

 توضيحات

  مهديه :

به نظر من بايد بالاي يونوليت ها را با كاتر ببريم تا حالت نامرتب داشته باشد ، اين طوري واقعي تر به نظر مي رسه .

  زينب :

خب آره ، خيلي بهتر ميشه ولي بعد از بريدن بايد دوباره قسمت بالاش رو رنگ بزنيم .

  نرگس :

بابا ! شماهام چه حالي دارين . [ بعد در حالي كه سعي  مي كند كارتي را كه از ابتداي شروع صحنه به آن مشغول است ، تمام كند مي گويد] اَه اينم كه درست    نمي شه ! [ و در حالي كه كارت را به زمين پرت  مي كند با حالت غر زدن ادامه مي دهد . ] اصلا انصاف نيست موقع كار كه مي شه هيچ كس وقت نداره ولي موقع اجرا دوازده نفر روي سن صف مي كشن جوري كه ديگه جا براي آدم باقي نمي ذارن !

   مهديه :

بميرم براي دل گنجيشكيت كه هيچ كسي توجهي به اون   نمي كنه !

   نرگس :

‍[ با لوسي همراه با مزاح ] هيچ كس !

   زينب :

[ با شوخي ] حالا نيس شمايي كه اومدين كارتون رو درست انجام مي دين ؟! نه ! خداييش اين چه وضع كارت درست كردنه ؟!

   نرگس :

نه ، ديگه  مطمئن شدم كه هيچ كس منو دوس نداره ! [ با حالت حق به جانب و شوخ ] اصلا خيلي دلتون بخواد كارت به اين قشنگي مگه نه مهديه ؟

   نرگس :

[ با خنده ] بابا حالا كي دقت مي كنه اصلا كارت درست كردن وقت تلف كردنه . حالا دكور درست كردن رو بگي يك چيزي حداقل دو ساعت روي صحنه نمايش مي دن بعد هم همه مي گن واي چه دكوري ، كي درست كرده ؟ فلاني... .

  نرگس :

حالا كارت درست كردن ، دو ساعت سرشي ، بعد هم يك نگاه و خيلي لطف كنن دو روز روي تلويزيون و طاقچه و بعد هم فا...تحه .

  مهديه :

[ با خنده ] ديوونه مگه تو براي اينكه اين و اون از كارِت تعريف كنن داري كار مي كني .

  نرگس :

[ با حالت غر ] نه... ولي ، چمي دونم ، خوب آدم خوشش مي آد يكي به كارش توجه كنه .

  مهديه :

[ با شوخي ] آخه... ، چه حساس !

  زينب :

[با لبخند] مي دونين مشكل از كجا ناشي ميشه ، از اون جايي كه ما نسبت به كسي كه داريم براش كار مي كنيم معرفت نداريم .

  نرگس :

[ با اعتراض ] نه بابا مي دونم كه امام زمان مي بينن ولي ... ام م م .

  مهديه :

منظور زينب هم همين ترديدي است كه اينجا پيش مياد ، ما مي دونيم كارمون مورد توجه حضرته ، ولي به اون باور نداريم .            

  نرگس :

اين چه حرفيه ؟ اگر باور نداشتم كه امام زمان به ما توجه مي كنن بيكار كه نبودم كار و زندگيم رو ول كنم بيام اينجا .

  زينب :

[ با شوخي ] تو الان تو خونه كار خاصي داشتي كه به خاطرامام زمان ول كردي و اومدي اين جا يا قرار مهمونيت رو به خاطر انجام دادن كار حضرت كنسل كردي ؟ تازه   بي شك منتظر پاداشم هستي... ، چه حالا برآورده كردن حاجت هاي دنيوي باشه ، چه درخواست اجر معنوي . 

  نرگس :

خب ! مگه چه اشكالي داره ، تازه اين نشون ميده كه چقدر به وجود و حضور و قدرت حضرت باور دارم كه حوايجم رو از حضرت طلب مي كنم.

  زينب :

تا اينجاش اشكالي نداره ، ولي اگه بر فرض محال اومديم و امام زمان نه حاجت دنيويت رو دادن ، بعد از مرگ هم ديدي اجري براي كارات قايل نشدن صدات در مياد يا نه ؟

  نرگس:

خب آره....

  مهديه :

خوب قافيه رو باختي خوب.... ، ولي نه ، خوشم مي آد رو راستي .

  نرگس :

[ با اعتراض ] يعني تو بابت كاري كه مي كني نه حاجتي داري كه برآورده بشه نه اجر اخروي مي خواي ؟

  مهديه :

[ با تاكيد ] چرا !

  نرگس :

[ با اعتراض ] پس چي مي گي ؟

  مهديه :

جونم برات بگه [ با لحن شوخ و فلسفي ] چون من ذاتا موجود محتاجي هستم كه خداوند كليد برطرف كردن احتياجاتم رو به دست مبارك امام زمان (عج ) قرار داده بنابراين از او مي خوام كه چه در دنيا چه در آخرت من رو مورد لطف و رحمت خودشون قرار بدن ولي اگر ندن هم از ايشون طلب كار نيستم .

  نرگس :

چرا...؟

  مهديه :

چون عزيزم براي طلب كار بودن بايد طلبي موجود باشه يا نه ؟

  نرگس :

خب آره .

  مهديه :

خب ما چه طلبي از امام زمان داريم ؟

  نرگس :

همين كه اومديم اين جا و براي حضرت كارمي كنيم ، درسته كه حضرت به ما عنايت كردن كه بين اين همه آدم ما رو به خدمت گرفتن ولي همين كه مام حضرت رو اجابت كرديم مهمه .

  مهديه :

نرگس جون فدات شم كوتاه بپوش ، مده عزيزم .

  نرگس :

چرا ؟

  مهديه :

اِ ، بابا جون مگه حضرت محتاج خدمت بنده و         جناب عاليه ، ببينم اگه تو تشنه باشي و يك نفر بهت يك ليوان آب بده بعد از اينكه نوش جان كردي توقع داري كه اون بابت آبي كه خوردي ازت تشكرم بكنه ، بعد هم يه چيزي بهت بده .

  زينب :

نه اصلا بيايم فرض رو بر اين قرار بديم كه حضرت محتاج كارهاي ما هستن بازهم اگر حقيقتا باورمون اين باشه كه يك عمره كه از صدقه ي سر امام عصر ( عج ) داريم روزي مي خوريم و سر سلامت زمين مي ذاريم ، اون وقت بدون هيچ چشم داشتي به حضرت خدمتگذاري مي كرديم و خودمون رو هميشه بدهكار حضرت مي ديديم ، نه ،    طلب كار.

  نرگس :

باشه بابا تسليم ، چند نفر به يه نفر ، ولي خداييش كي رو پيدا مي كني [ با تاكيد ]  از همين كسايي كه سنگ امام زمان ( عج ) رو به سينه مي زنن كه به امام زمان (عج ) اين طور كه تو گفتي نگاه كنند، همه به ايشون ، به چشم يك برآورده كننده حاجات نگاه مي كنند تازه اگر هم ، اون چه رو كه مي خوان بهشون ندن بيا و ببين چه ها كه به حضرت نمي گن .

  مهديه :

پس با اين توصيفات بايد به خدا حق بديم كه ظهور حضرت اتفاق نمي افته چون ما هم مثل قوم بني اسرائيليم كه فقط براي رهايي از دست فرعون ، ظهور حضرت موسي (ع) رو طلب كردن وبعد هم همچين كه از رود نيل گذشتن و از شر فرعون خلاص شدن شروع به نافرماني كردند .

  نرگس :

بابا خداييش ديگه اين قسمت رو تند رفتي .

  زينب :

 چرا ، اتفاقا خيلي هم درست مي گه .

  نرگس :

ما فقط مي خوايم حضرت بيان كه زندگيمون رو به راه    بشه !؟           

  مهديه :

بله ، براي اين كه حضرت بيان و مشكل جوونا و مشكل بيكاري حل بشه و مريضامون شفا پيدا كنن و چمي دونم    [ با خنده در حالي كه به نرگس نگاه مي كند] كنكور برداشته بشه و...

  نرگس :

آخ گفتي يا صاحب الزمان تو رو به خدا امسال بيا كه اگر امسالم قبول نشم از سال ديگه شرط معدلم مياد روشا...

* دوباره همه شروع به خنديدن مي كنند .

  نرگس : 

ولي بچه ها خداييش ما ، [ با  تاكيد ] امت پيامبر (ص) ، قوم بني اسرائيليم ؟! 

   زينب :

باورت نمي شه [ محزون ] اگر اين ديوارها حقيقتا ديوارهاي كوفه بودند چه حرف هايي كه در گلوشون تبديل به بغض نشده بود كه هرآن بخوان تبديل به فرياد بشه ، تا واقعيت وجودي اين مردم رو افشا كنن !